Kurtuluş Savaşı yıllarında Kazakistan'dan Türkiye'nin verdiği şanlı mücadeleyi yüreğinde hisseden Kazak şair Magcan Cumabayev'in Mustafa Kemal Atatürk’e gönderdiği şiir:

UZAKTAKİ KARDEŞİME

Uzakta ağır azap çeken kardeşim!
Kurumuş lale gibi çöken kardeşim!
Etrafını sarmış düşman ortasında
Göl kılıp göz yaşını döken kardeşim!

Önünü ağır kaygı örtmüş kardeşim!
Ömrünce yaddan cefa görmüş kardeşim!
Hor bakan, yüreği tas, kotu düşman
Diri diri derini soymuş kardeşim!

Ey pirim! Değil miydi Altın Altay
Anamız bizim? Bizlerse birer tay,
Bağrında, yürümedik mi serazat?
Yüzümüz değil miydi ışık saçan ay?

Alaca altın asık atışmadık mı?
Tepişip bir döşekte yatışmadık mı?
Anamız olan Altay’ın ak sütünden
Beraber emip beraber tatmadık mı?

Akmadı mı bizim için dupduru bulak,
Şarıldayıp şarıl şarıl dağdan akarak?
Hazırdı ucan kuş, kopan yel gibi
Dilesek bir bir atlar, tıpkı Burak!

Altay'in altın günü nazlanarak
Gelende, sen pars gibi bir er olarak,
Ak deniz, Kara deniz ötelerine,
Kardeşim, gittin beni bırakarak!

Ben kaldım yavru balaban, kanat açamam,
Uçam diye davransam bir turlu uçamam,
YÖN BULDURAN, YOL GÖSTEREN CAN KALMADI;
YAVUZ DÜŞMAN GİDER Mİ, ŞİMDİ BENİ VURMADAN?

Kurşunlar genç yüreğime saplandı,
Günahsız taze kanım su gibi aktı;
Kansız kalıp, kuruyup bayıldım,
Karanlık mahbese sıkıca kapattı.

Görmüyorum artik gece gezdiğimiz kiri ovayı,
Gündüz güneşi, gece gümüş nurlu ayı;
Nazlı nazlı ipek kundaklara sarmalayıp
Bizi büyüten altın anam Altay’ı.

Kaynak: Kazakistan/Almaatı/“Sovyetler Birliği Kazak Türklerine ait metinler”

Not: Bu şiiri bize gönderen Kazak sanatçı Akyerke Tazhibayeva'ya teşekkür ediyoruz.